One little love story - part 2

Little star is home

I was welcomed by the mesmerising smell of freshly mixed coffee powder and milk.  Chennai coffee, a smell that will linger in your thoughts ever after your first visit to the city. Every breath I took in had this smell.  The coffee stall was not very far from sight but I decided not to grab a cup because I had to get my stuffs and go meet my hus.  He will be waiting for us and knew exactly how he wud be feeling right then.  Collecting the luggage at the (airport) belt 1 was a little time consuming.  But at last when I walked out of the gate, it was my man's diamond smile that made my day.   Because it was an early morning flight,  we reached at a very convenient time.  Convenient,  considering the heavy traffic which otherwise would have consumed the day. My little one was unreasonably comfortable in his father's arms,  he slept like a kitten.
We reached home and right there at the door was a beautiful banner welcoming the star of the family into the house.  I immediately sensed that something bigger was waiting inside and guessing all my friends to be hiding behind the door,  I urged them to come out while my husband fumbled with the keys and finally got the door unlocked. To my surprise,  there was no one inside,  instead they had done the most beautiful thing they could.  The house was beautifully decorated with posters, balloons and ribbons of all colours and walls had my baby's pictures all over.  Crazy about my son and his pics,  this was something I always wanted to do.  They swept off my feet. Need I say more?
Big thanks to my friends who know me inside out for that beautiful gesture.
As for Navi,  it didn't make much sense in the beginning,  but it's these posters and photos that made the place easily recognisable and later turned the house homely for him.
Later that morning,  my friends dropped by and Navi was introduced to his new set of friends.  He seemed quiet happy.  Day 1 was cake walk.

From the next morning it was home alone time for mother and child...

One little love story - part 1

So,  yes I moved into the cuddly small rent house in the city with my little one to be with his dad.  It felt like the best thing even minutes before boarding the flight.
That was my first flight (although a very short one) with a baby.  I was expecting my child to feel uncomfortable considering his proactive behaviours, but of course I was expecting a lot more positive things which could overlap with it and still make it fun filled.  The first blow came from the very polite air hostess who,  after a brisk briefing of the flights baby safety measures,  announced that there's going to be no baby bassinet. Little did I know that it was only the beginning.
And so the crew announces the take off and the flight starts moving towards the runway.  I was told to feed the baby during that time to avoid the discomforts of change in air pressure.  I had "squeezed my energy" out into a feeding bottle early that day (considering the flight was at 4 am,  and in my memory there was no night in between, it seemed to be the same day to me).  I jammed the nipple into my sons ever hungry mouth. As he started quenching his thirst, I looked around (and at the guy sitting next to me) with pride and in peace that I didn't have to unbutton my top to do my duty and embarrass myself.  Meanwhile the plane had spread it's wings and got itself speeding somewhere into the limitless sky, I completely forgot to look out of the window and catch a bird's-eye view of my hometown like I always do.  A couple of minutes later,  my son is done with the bottle and he spits the nipple out. It's Play time he signaled loudly.  Yes, 4 AM's usually his fun time.  He started giggling which soon became his calls for frustration.  I give him his toy which he throws away in disgust, he didn't want a soother either.  His mumbles were growing into screams and there were eyes all around giving me razor sharp looks.  The stranger next to me took pity on me and decided not to show his discomfort but I could clearly read it on his face.
Oh god!  What now?!  That was answered pretty soon.  The pilot announces that flight has started its decent.  Oops! There was only one bottle of milk! I'm gonna have to breastfeed him now! And thus,  thousands of feet above Tamil Nadu, my shame and dignity bid goodbye. Thanks to the kind gentlemen who dug their faces into their newspapers and books.  Also to those who pretended to be sleeping. In the middle of all that,  my poor baby couldn't bear the pain of flying (cheap) and started screeching and screaming at the top of his lungs.  Those pearls that rolled down his cheeks burnt my heart but there was little I could do.  I cursed myself for putting my son through that torture. I don't remember how long that lasted,   at the time of touch down he sleeps in my arms - tired.
And the story begins here...

What rain does...

Like an umbrella, the dark clouds cast a shadow over the burning land, shielding it from the shining sun.

Mother earth was more than thankful for the mercy of heaven.

As the silver glitters showered from up above,  the molten sand sighs in relief.

The downpour has washed away the tiredness of the trees,  the leaves are brighter and against the mushy mood,  looked like fanned out peacocks' tail.

A melancholy bird felt no shy as it sang it's finest song for the sky.

And a butterfly, found its refuge under the blooming flower which welcomed the change with a smile.

As for the man in his solitude, rain dug the poet out of his soul.

പെൻസിൽ പ്രേമം

ആദ്യമായ് ഞാൻ ഉപയോഗിച്ച പെൻസിൽ സ്ലേറ്റ് പെൻസിൽ ആയിരുന്നു. ഈർക്കിലി കോലുപോലെ മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ആ പെൻസിലുകൾ  എന്നെ അക്ഷര ലോകത്തേക്കു കൂട്ടികൊണ്ടു പോയി. എന്നാൽ അവനെ ഞാൻ അത്രയ്ക്കൊന്നും സ്നേഹിച്ചിരുന്നില്ല. തൊട്ടാൽ ഒടിയുകയും അഥവാ ഒടിഞ്ഞില്ലേൽ ഒടിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു അവ.
പിന്നെ സ്കൂൾ മാറി, ഒപ്പം പെൻസിലിന്റെ രൂപവും. ചെത്തി കൂർപ്പിക്കാവുന്ന മുനയുള്ള മരപെൻസിൽ. അവയിലെ ഒരറ്റത്തു ഇറേസർ കഷ്ണം ഖടിപ്പിച്ച, പൂക്കളുടെ ചിത്രമുള്ളവ ആയിരുന്നു കൂടുതൽ പ്രിയങ്കരം. കൊല്ലം രണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പെൻസിലും മോഡേൺ ആയി പ്ലാസ്റ്റിക് തണ്ടിൽ മുള്ളാണി പോലെ കൂർത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് മുനകൾ മാറ്റി മാറ്റി കളിക്കാൻ പറ്റുന്നവ. കൂട്ടുകാരോടു കിടപിടിക്കാൻ അച്ഛൻ വാങ്ങി തന്ന ആ വയലറ്റ് പ്ലാസ്റ്റിക് പെൻസിൽ ഓർമ്മകളിൽ ഇപ്പോഴും  അതേ മിനുസത്തോടെയും തിളക്കത്തോടെയും നിൽക്കുന്നു.

പെൻസിലിന്റെ പരിണാമം അതുകൊണ്ടും അവസാനിച്ചില്ല. സൂചി പോലെ മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ലെഡ് മുനകൾ ആവശ്യത്തിനു ഇണക്കിയും, പേന പോലെ അഗ്രഭാഗത്തു ഞെക്കിയാൽ  മുനവരുന്ന ഫോറിൻ (അക്കാലത്തു) പെൻസിലിനു വേണ്ടി ഞാനും ചേട്ടനുമൊക്കെ എത്രമാത്രം ഗുസ്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
എനിക്കു ചേട്ടനേക്കാൾ 6 വർഷത്തെ വിവരക്കേടുകൂടുതൽ ആയതു കൊണ്ടോ, വീട്ടിൽ സ്വൈര്യം ഉണ്ടാവാൻ വേണ്ടിയോ എന്തോ, അവസാനം പൊട്ടി തകർന്ന ഹൃദയത്തോടെ, ഏട്ടൻ തോൽവി സമ്മതിക്കു മായിരുന്നു.
അങ്ങിനെ പെൻസിലുകൾ പുരോഗമിച്ചു, പക്ഷെ തമ്മിൽ ഉത്തമൻ മരപെൻസിൽ ആണെന്നു ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ബ്ലേഡ് കൊണ്ടു മൂർച്ച വരുത്തിയും ഷാർപണർ കൊണ്ടു അസൂയ വരും വിധം അറ്റം കൂർപ്പിച്ചും ഒരുപാടു നാളുകൾ ഉപയോഗിച്ചവ. കാലം എത്ര ചെന്നിട്ടും കൈയക്ഷരത്തിനുമാറ്റം ഒന്നും വന്നില്ല. അതുപോലെ തന്നെ പെൻസിലിനോടുള്ള സ്നേഹത്തിനും. ഇപ്പോഴും ബാഗ് തപ്പിയാൽ കിട്ടും മൂർച്ചയുള്ള ഒരു മരപെൻസിൽ.

ഒരു അർബൻ സന്ധ്യ.

സിറ്റിയിൽ വന്നിട്ടു രണ്ടു  ദിവസമായി.  പുതിയ താമസ സ്ഥലം അടുക്കി പെറുക്കി ഞാൻ എന്റെ കൂടൊരുക്കി കഴിഞ്ഞു. ഇനി അല്പം വിശ്രമമാവാം. നാളെ മുതൽ പുതിയ ജോലിക്കു പോകണം പിന്നെ റസ്റ ഒന്നും ഉണ്ടായെന്ന്നുവരില്ല.
കോൺക്രീറ്റ് കാനനത്തിലെ ഒരു മരച്ചില്ലയിൽ നിന്നും ഞാൻ  പടികളിലൂടെ തത്തി തത്തി താഴെയിറങ്ങി. അപാർട്ട് മെന്റിന്റെ പാർക്കിൽ അല്പം നേരം കാറ്റു കൊള്ളാം എന്നു കരുതി. മണി നാലു് ആയെങ്കിലും കത്തുന്ന സൂര്യനും ചൂടുള്ള കാറ്റും ആണ് ഇവിടങ്ങളിൽ എന്നു മനസ്സിലായി. ഓരോരൊ ചിന്തകളിൽ മുഴുകി ഇരിക്കെ സമയം പോയതു അറഞ്ഞില്ല. വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ ബിൽഡിഗിലെ വീടുകളിൽ നിന്നും അമ്മമാർ അവരവരുടെ കുട്ടി'കളുമായി താഴെ പാർക്കിൽ വരുന്നു. കുട്ടികളെ കളിക്കാൻ വിട്ടിട്ടു കുറച്ചു മാറി സ്വൈര്യമായി ഇരുന്നു കൊച്ചുവർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരു ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ ജനാലയിലൂടെ കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ ഓടി മറയുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ സംസാരവിഷയങ്ങൾ മാറിമറയുന്നതു ഒരു കൗതുകം ആയി തോന്നി. കുട്ടികൾ പലയിടത്തൂടെ ഓടി കളിക്കുന്നുണ്ട് . തന്നെ കളിച്ചും, തമ്മിൽ തല്ലിയും ചിലർ, കൂട്ടംകൂടിയും അല്ലാതെയും മറ്റു ചിലർ... തെന്നി തെറിച്ചു നടക്കുന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോൾ ആട്ടിൻകുട്ടികളെ ഓർമ വന്നു. അതെ, അതു തന്നെ ഒരു പറ്റം ആട്ടിൻകുട്ടികൾ! ആടുകളെ കൂടുതുറന്നു പുല്ലു മേയാൻ വിട്ടിട്ടു കുറച്ചകലെ സൊറ പറഞ്ഞിരുന്നു വിശ്രമിക്കുന്ന ആട്ടിടയൻമാർ ആയി അമ്മമാർ. എന്റെ കൺമുന്നിൽ അവർ അങ്ങിനെ ആയി മാറിയ പോലെ. തുള്ളിച്ചാടി നടക്കുന്ന കുഞ്ഞാടുകൾ. ചിലർ മേഞ്ഞുനടക്കുന്നു, ചിലർ കൊമ്പുകോർക്കുന്നു, മറ്റു ചിലർ തന്റെതായ ലോകത്തു സ്വയം മുഴുകി നടക്കുന്നു. കൂട്ടത്തിൽ സാഹസികരും, അതിസാഹസികരും കൂട്ടം തെറ്റി നടക്കുന്നതെമ്മാടികളും ഒക്കെ ഉണ്ട്. വികൃതികൂടുമ്പോൾ വിളി വരും, കേട്ടില്ലെങ്കിൽ വടികൊണ്ടു അടിയും വീഴും. സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളങ്ങളിൽ ഒരു ചെമ്പു തളിക പോലെ കാണപ്പെട്ടു. അധികം വൈകാതെ ഇരുൾ അണയും. വെളിച്ചം വീശി വിളക്കുമരങ്ങളും കെട്ടിടങ്ങളും ഉണ്ടാകും എങ്കിലും, സമയം ഏറെ വൈകും. ആട്ടിടയന്മാർ പൊടി തട്ടിക്കൊണ്ടു എണീറ്റു തന്റേതായ ആട്ടിൻകുട്ടികളെ തിരിച്ചു വിളിച്ചു. അനുസരണയുള്ളവ ഓടി അടുത്തു. ചിലർ "മാ പ്ലീസ് ,മാ പ്ലീസ്ന്നു"  കരഞ്ഞു. അശ്രദ്ധരായ ചിലർ കേട്ട ഭാവം നടിക്കാതെ കളി തുടർന്നു. ചിന്നി ചിതറിയ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ വടി വീശി തടുത്തു കൂട്ടി അവർ മുന്നോട്ടു നടന്നു. എല്ലാരും അവരവരുടെ കൂടുകളിലെക്കു മെല്ലെ മടങ്ങി. പാർക്ക് നിശബ്ദം. അല്പം നേരം കൂടി അവിടെ ഇരുന്നിട്ടു തിരികെ പോകാൻ ഒരുങ്ങുമ്പോൾ ഒരു കുളിർ കാറ്റ് ആ ദിനത്തെ മെല്ലെ പാടി ഉറക്കുന്നതു അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.