നാട്ടു വാര്‍ത്ത‍

സമയം ഏകദേശം പകല്‍ 10.30 ആയികാണും , പത്രം ഓഫീസിലെ നൈറ്റ്‌ ഷിഫ്ടും കഴിഞ്ഞു വെറും 4 മണിക്കൂര്‍ ഉറക്കത്തിനു ശേഷം കണാരേട്ടന്‍റെ ചായ പീടികയില്‍ ഇരുന്നു ചായയും ചൂട് ദോശ ചമ്മന്തിയില്‍ മുക്കി തിന്നു അലമാരയിലെ പരിപ്പുവടയും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോളാണ് സംഭവം. ഉദയന്‍ ചേട്ടന്‍ പുറത്തു ബെഞ്ചില്‍ പത്രം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്, കണാരേട്ടന്‍ ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി സ്ട്രോങ്ങ്‌ ചായ അടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്നതാ റോഡിലൂടെ "അയ്യോ... എന്നെ തല്ലാന്‍ വരുന്നേ" എന്നും പറഞ്ഞു ഒരു പയ്യന്‍ ഓടുന്നു. കണാരേട്ടനും ഉദയന്‍ ചേട്ടനും തലയുയര്‍ത്തി ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് വീണ്ടും തങ്ങളുടെ ജോലിയിലേക്ക് മടങ്ങി. ഈ കാഴ്ച കണ്ടുനിന്ന എനിക്ക് ഇതിന്‍റെ പൊരുളറിയാന്‍ ആ കാംഷയായി. നാട്ട് വാര്‍ത്ത ചൂടാറാതെ വിതരണം ചെയ്യുന്ന കണാരേട്ടന്‍ തന്നെ കാര്യം തിരക്കാന്‍ പറ്റിയ ആള്‍ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഞാന്‍ ചേട്ടനോട് ചോദിച്ചു "എന്താ ചെട്ടാ, ആരാത്?" കണാരേട്ടന്‍: ഓ! ഇത് പതിവാ സാറേ, സാറിവിടെ വന്നിട്ട് നാല് ദിവസമല്ലേ ആകുന്നുള്ളൂ, പോകെ പോകെ ശീലമായിക്കൊള്ളും. അതൊന്നും എനിക്ക് തൃപ്തികരമായ ഉത്തരമായിരുന്നില്ല. ഒരു പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍റെ ആകാംഷ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അറിയാമല്ലോ. ഞാന്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു " ആരാ ഓട്യത്?" കണാരേട്ടന്‍ " ഓ അത് വര്‍ക്കിയാ , ഒരു തല തെറിച്ചനാ സാറേ. അവന്‍ വീണ്ടും എന്തേലും പണി ഒപ്പിച്ചു കാണും. അതും എനിക്കൊരു തൃപ്തികരമായ ഉത്തരമായിരുന്നില്ല . എന്നാല്‍ പിന്നെ ഓടിയവനോടുതന്നെ ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതി ചായയുടേയും ദോശയുടേയും കാശ് കണാരേട്ടനു കൊടുത്തിട്ട്, ഞാന്‍ അവന്‍ പോയ ദിശയിലേക്കു നടന്നു. നടന്നു ചെന്നപ്പോ അതാ അവന്‍ ആല്‍ത്തറയില്‍ ഇരുന്നു പുകവലിക്കുന്നു. ഡാ!!! എന്നൊന്ന് തറപ്പിച്ചു വിളിച്ചു. എന്നെ കണ്ടതും അവന്‍ എണീറ്റോടി . ആളൊരു വിരുതന്‍ തന്നെ എന്ന് മനസിലായി. ഞാന്‍ അവന്‍റെ പുറകെ ഓടി. കടത്തു കടവില്‍ വെച്ച് അവനെ പിടികൂടി "എന്തിനാടാ നീ ഓട്യത്?"
"ദൂരേന്നു കണ്ടപ്പോ ദിവാകരന്‍ മാഷാണെന്നു തോന്നി". അവന്‍ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഞാന്‍ : എന്തിനാടാ ദിവാകരന്‍ മാഷിനെ കണ്ടാല്‍ ഓടുന്നത്?
"ടോമി ജിമ്മിയുടെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും 10000 രൂപ കടം വാങ്ങി" കാര്യം മനസിലാകാതെ ഞാന്‍ പിന്നെയും ചോദിച്ചു "അതിനു നിന്നെ എന്തിനാ ഓടിക്കുനത്?"
"അതിതുവരെ തിരിച്ചുകൊടുത്തില്ല, മാസം 2% പലിശയും മുതലും ചേര്‍ത്ത് എതയായീന്നും ചോദിച്ചാ ഓടിക്കുന്നത് ."
"അതിനു നിന്നെയ്ന്തിനാ ഇട്ടോടിക്കുന്നത്"?
"അതു ചേട്ടന്‍ തന്നെ അങ്ങേരോട് ചോദിച്ചാട്ടെ." എന്‍റെ പിടി തട്ടിമാറ്റി അവന്‍ കൂളായി അങ്ങ് നടന്നു പോയി.
ഞാന്‍ നേരെ പോയത് ദിവാകരന്‍ മാഷിനെ അന്വേഷിച്ചാണ്. അധികം പോകേണ്ടി വന്നില്ല, അയാളുടെ വീട്ടിലേക്ക് ഉള്ള വഴി ചോദിച്ചത് വഴിയിലൂടെ നടന്നുപോകുന്ന ദിവാകരന്‍ മാഷിനോട് തന്നെയായിരുന്നു. ഞാന്‍ എന്നെ പെട്ടന്ന് പരിചയപെടുത്തീട്ടു ചോദിച്ചു "അല്ല മാഷേ, ടോമി ജിമ്മിയോട് കടം വാങ്ങിയതിനു എന്തിനാ ആ വര്‍ക്കിയെ ഇട്ടോടിക്കുന്നത്?"
എന്നെ പുച്ചത്തോടെയൊന്നു നോക്കി ചിരിച്ചിട്ട് ചോദിച്ചു " സാറിനു പത്രപ്രവര്‍ത്തനം മാത്രം നോക്കി നടന്നാല്‍ പോരെ, വെറുതെ അവന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ ഇടപെടണോ?".
ഒരു പത്രപ്രവ ര്‍ത്തകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ മനുഷ്യനോടു കാണിക്കുന്ന അനീതിയെ പറ്റിചോദിക്കുകയാണെന്നു പറഞ്ഞപ്പോ , അയാള്‍ പെട്ടന്ന് വികാരം പൂണ്ടു " അനീതിയോ? അതവന്‍ എന്നോട് കണിക്കുനതാണ്. എന്‍റെ ഷമ പരീക്ഷിക്കുന്നതിനൊരു അതിരില്ലേ? എന്തേലും ചോദിച്ചാല്‍ തര്‍ക്കുത്തരം പറയും. കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച യായി ഞാന്‍ അവനോടു ആ കണക്കു പഠിച്ചിട്ടു വരാന്‍ പറയുന്നു, ഇതിപ്പോ നൂറാമത്തെ തവണയാ തെറ്റിക്കുന്നത്. തല്ലാതെ പിന്നെ എന്ത് ചെയ്യും? അവന്‍ ഈ വര്‍ഷമെങ്കിലും പാസാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷ എനിക്കിനി ഇല്ല" സ്വയം പിറുപിറുത്തോണ്ട് അയാള്‍ നടന്നു നീങ്ങി. അബദ്ധം മനസിലാക്കി നാട്ടു വഴിയുടെ നടുവില്‍ അന്തം വിട്ടു കുന്തം വിഴുങ്ങിയ പോലെ ഞാന്‍ നിന്നു.

Dad and Son

Children are hard to understand. No matter how much ever we love them, care for them, get them everything they want, they always give you an idea that they think you don’t love them enough and at times they just make us realize how immature our thoughts are about them.
Once I bought a cycle for my six year old son who jumped out of joy to see the shining new cycle at the porch when he came back from school. He ran towards it screaming and laughing at the same time. I was filled with satisfaction to see that. Not that it was not an expected reaction, but because that’s just what I hoped for. He circled it twice before he slowed down and looked closer and observed each part of it in detail. If someone had asked him how many steel bolts were used in the cycle or how many joints the chain had, no doubt he would have scored a hundred on hundred. I and my wife watched him giggle none stop and exploring his new gift and felt equally overwhelmed with joy. She was so pleased to see her only son so happy and relished every single thing he was doing. She watched him with all the joy she had when she held him in her hand for the first time.
After he finished adoring the little two wheeled beautiful thing, he was ready to take a ride on it. But he soon realised that it was a little big for him. He looked at me as if he was asking me “now what?” I had purposefully bought him a slightly bigger cycle without any balancing wheel because I wanted him to learn to tackle such little difficulties and also because he could use it for a longer time.
From that moment I was assigned a new responsibility - teach him to ride his new cycle. We decided to go to the park road where there is no traffic. He would sit on the seat and put his leg on the peddles and move forward while I hold the cycle from behind and prevent it from falling or even tilting. My wife was even happier as now her lazy husband is going to do some exercise as well. I was no less happy because I knew I would get a break from the tiring office thoughts and can spend more time with my son. After all, isn’t it more pleasing to watch your child laugh, play and learn than to sit idol in front of the modern DTH ‘informative box’.
This went well for a few days. My son would sit comfortably on the seat and peddle his cycle while I run behind it listening to his school stories and giggle. I slowly realised that it was time for him to learn the next step now that he learnt to peddle the cycle, steer it properly. He now has to learn to balance it all by himself. Come on, he cannot expect me to be behind him through his life. I have to retire one day and he will have to support himself both in cycling and in life. I slowly started to test if he can manage without help. He would initially go for a small distance before gently going to one side. I would hold the cycle before he even notices the difference. Each day the distance grew and grew. So one day I decided to let him go. The only mistake I did was I did not tell him that he has already mastered the talent. I realised this only when he hit and fell and injured his knee. As soon he fell down he turned and looked to find me running from a distance. He started to cry. I rushed to him, lifted him from the ground shook off the small grains of sand on his body. Minute drops of blood tinted his little knee. I tried to console him. He just looked at me and continued crying. I decided to take him back home and lifted the cycle and checked it. Besides minor scratches, the cycle was just fine.
I felt guilty. Guilty for my son’s wound. I felt that it was not his knee that hurt him but the realization that his father left him to his fate. He trusted me. He would have expected me to hold him so that he could smile and say, “I have no fear daddy. I know you won’t leave me”. But now, I am responsible for his wounded knees. He has realized that his father just cheated him. He did not keep his promise to teach him cycling, instead waited till he crashed and hurt himself. I didn’t know what to tell my son who was resting on my shoulders weeping.
Just then, my son, in a very soft voice, as if in a Trans or something, asked me “daddy, will you teach me cycling tomorrow?” to my surprise, there was hope glittering in his eyes.

Diwali Rasam

2011, Oct 26. Diwali

The uninterrupted bursting of cracker gave me sleepless night. Felt extremely tired when I woke up in the morning, but it was a long day to go. Had hell al lot of plans - movie, outing and more. Got up... got ready... only to find that it was raining outside. OH!!! Everything’s a flop now. The plan was cancelled. For a moment I wished if I was at home. Its’ was borther’s birthday (Diwali too) and I am gonna spend the day all by myself... just watching TV... the thought suffocated me. It was luck by chance that I got an extra holiday and I didn’t wanna spend it in my room watching TV.

It was just then I got a call. Picked it up with no much hope.

Me: hi Appanna...:)

He: hi, do u know to make rasam?

Me: rasam? Hahaha... yeah, why?

He: ok, come home. Let’s cook.

Me: ok... am not very sure about rasam, but let’s give it a try. Give me half an hour.

When I reached his house, he had kept everything ready for me. He said very enthusiastically “every thing is here, you just have to cook.” And he pointed at an onion cut to four pieces!!!

“That’s it??? Where are the rest of the things?” I couldn’t hide my surprise.

“That’s it ma, everything will be here. You find them. In case of doubt, don’t ask me. I know nothing”. That was an easy counter for him and he said that so innocently, I just giggled.

“ I need a tomato, some mustard, pepper powder, rasam masala, salt, curry leaves, coriander leaves, garlic, and all that.” It was more like an order, poor Appanna, had to fetch them asap.

I started to cut the onions into smaller pieces, found some salt and garlic and made tamarind juice by the time he was back with curry leaves and mustard.

Where’s tomato??? Came my instant response.

“We don’t put tomatoes in rasam ma” immediately came the answer. “Do you want to make it in Kerala style?” I was not sure how to reply, but I knew I needed tomatoes. Ok Kerala rasam - so be it. He bought them quickly. He had to go back to get some pepper powder and rasam masala as we couldn’t find them in his kitchen. (Honestly, Sirisha, his wife, would kill him if she come to know about the status of his kitchen).

Once we got every ingredient ready, the bowl was placed on the fire and oil was poured. The mustard crackled with rhythm of the crackers that were continuously bursting. Onions, masalas and other things were added... the rasam was almost ready and I was about to close the vessel, when I noticed something on the cutting board. The finely cut ripe tomatoes!!!! “Appannaaa!!!!!!” I cried in astonishment and scared him to death. He came running to the kitchen expecting a fire (or a cockroach at least). What happened ma???? “I forgot the tomatos!!!!! :(”... I could sense that he had no clue what to do about it from the empty blink he gave me. I decided that there was nothing much to be done. I fried the tomatoes separately with rasam powder and pepper powder and added them to the rasam I was preparing. After five minutes, the great “Kerala Style” rasam was ready. Meanwhile Appanna, made some scrambled eggs which he called fried egg and cooked rice and Daal.

As the Diwali crackers kept bursting at window shattering decibels... we enjoyed our Diwali Lunch in peace. The day I expected to be boring was made interesting with just a phone call. Thanks Appanna.

(I do not claim that the rasam was awesome, the extra pepper made it too hot that Appanna rang up my brother at home and reported the risk he took by inviting me to cook)

വാണ്ണ്‍ ഡേ മാത്രം

തമിള്‍ നാട്ടില്‍ നിന്നും അതിര്‍ത്തി കടന്നു കേരളത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ അവിചാരിതമായി ഞാന്‍ ആ പാട്ട് വീണ്ടും കേട്ടു. AR Rahman ട്യുണ്ണ്‍ ചെയ്ത 'വന്തേ മാതരം'. ഹൈ- പിച്ചില്‍ ഉള്ള ആ ഗാനം ഒരു AR ഫാനായ എനിക്ക് വളരെയേറെ പ്രിയമുള്ളതായിരുന്നു. ചെവിയില്‍ ഇയര്‍ ഫോണ്‍ തിരുകി കണ്ണുമടച്ചിരുന്നു പാട്ട് കേടുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ അല്‍പനേരം ഇഹലോകതുനിന്നും സ്വപനലോകത്തേക്ക് ടെലിപോര്‍ട്ട്‌ ചെയയ്യപെട്ടു. ഒരികളും പാട്ട് പഠിച്ചിട്ടില്ലതതിന്‍റ്റെ അഹംകാരം ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ ആ ഗാനം ഏറ്റു പാടി. നിമിഷനെരംകോട് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്നെ തട്ടിയുണര്‍ത്തി. ഏതോ ഒരു ട്രാഫിക്‌ സിഗ്നലില്‍ ബസ്സ് സഡാണ്‍ ബ്രേക്ക്‌ ഈട്ടു നിര്‍ത്തി. ഗാനഭൂഷണം ഞാന്‍ അപ്പോഴാണ് എന്‍റെ അരികിലിരുന്ന വനിതാ എന്നെ അത്ഭുദതോടെ നോകിയിരികുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ശബ്ദ മാധുര്യം (അഹംകാരതോടെ തന്നെ പറയട്ടെ) ലത മന്ഗെശ്കരുടെത് പോലെ ആയതു കൊണ്ട് അവര്‍ എന്നെ പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ടു ഉള്ള നോട്ടമാണെന്നു എനിക്ക് മനസിലായി. ആഗാഥത്തില്‍ നിന്നും വന്ന ചമ്മല്‍ ഒളിപ്പികാന്‍ അവരുടെ മുഘത് നോക്കി " ഐ ആം എ പ്രൌഡ് ഇന്ത്യന്‍. വന്തേ മാതരം!!” എന്ന് പറയാന്‍ തോന്നി. പക്ഷെ എന്‍റെ അച്ചടക്ക ബോധം എന്നെ അതിനു അനുവദിച്ചില്ല. ചമ്മിയ ചിരിയോടെ പുറം ലോകത്തെ കാഴ്ച്ചകളിലേക്ക് നോട്ടം തിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ശ്രദ്ധ പാട്ടില്‍ നിന്നും മാറി, ആ രണ്ടു വാകുകളിലെകായി – വന്തേ മാതരം'. സ്വാതന്ദ്ര്യ സമരകാലത്ത് നിമിഷം പ്രതി നൂറായിരം തവണ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും ആ രണ്ടു വാക്കുകള്‍. ഇന്ന് സ്വതന്ദ്രിയ ദിനത്തില്‍ മാത്രം ഉപയോഗിച്ചാലായി. August 15 നു മുന്‍പോ അതിനു ശേഷമോ ആരും താനെ അത്ര പ്രാധാന്യം നല്‍കാത്ത രണ്ടു വാക്കുകള് ഇപ്പോള്‍ അത് ഒരു പുതിയ മലയാളം സിനിമയുടെ പേരാണ്‍. ബസ്‌ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ ബസ്‌ നിര്‍ത്തി ആളുകള്‍ ഓരോന്നായി ഇറങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു. ബസ്സില്‍നിന്നും ഇറങ്ങി നടകുംബോല്‍ അറിയാതെ ഞാന്‍ ഒന്ന് പുന്ചിരിചുപോയി – വന്തേ മാതരം ഇപ്പോള്‍ വാണ്ണ്‍ ഡേ മാത്രം!

സണ്‍ഷേഡിലെ ഷാമ്പൂ അഥവാ കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍

നല്ല കണ്ടിഷന്‍ ആയിക്കാണും എന്നാ കരുതിയത്‌. പതനത്തിന്റെ മുനാം ദിവസം ദിവാസ്വപ്നം കണ്ടുനീലാകാശം നോക്കി സണ്‍ഷേഡില്‍ മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന അഞ്ജനയുടെ ഹെയര്‍ കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍ കണ്ടാല്‍ കരച്ചില്‍ വരുമായിരുന്നു. ഒരു അബദ്ധത്തിന്റെ പുറത്താനെലും വാരിക്കുഴിയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടത്തിന്റെ ദേഷ്യം അത് അഞ്ജനയെ നോക്കികൊണ്ട് കൊഞ്ഞനം കാട്ടി തീര്‍ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അന്ന്, Friday the 13^th ഒരു കറുത്ത ദിവസം ആകുമായിരുന്നു. ബാല്കണിയിലുടെ ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളില്‍നിന്ന് ചിണ്ങ്ങുന്ന അവളെ സമാധനിപ്പികാന്‍ സഹപാഠികള്‍ ഒത്തുചേര്‍ന്നു. വാര്‍ഡന്റെ കൈയ്യോ കാലോ പിടിച്ചു സംഘടിപ്പിച്ച ക്ലീനിംഗ് സ്റ്റിക്ക് കൈയ്യില്‍ ഏന്തി പ്രണിത വന്നപ്പോള്‍ വരവേല്‍കാന്‍ എല്ലാരും ഉത്സാഹിച്ചു.

പരിശ്രമം ഒന്ന്- അഞ്ജനയുടെ ബാല്കണിയില്‍ നിന്നും ആരംഭിച്ചു. വീണിടം വിഷ്ണുലോകമാക്കിയ കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍നെ ഒന്ന് തലോടാനെ ആ വടിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ . പ്രണിതയുടെ വിടാത്ത പരിശ്രമം പരാജയ്പെടും മുന്‍പ് അമ്മുവിന്‍റെ ഐഡിയ വന്നു . “അപ്പുറത്തെ ബാല്കണിയില്‍ നിന്നും ചെയ്യാം , next balcony is the best balcony”. അങ്ങിനെയും ഒരു പഴമൊഴി ഉണ്ടെന്ന പുത്തന്‍ അറിവ് കിട്ടിയ അന്നമ്മ busy messaging -നിടയിലും അതേറ്റു പറഞ്ഞു .പിന്നെ ജാഥ പുറപ്പെട്ടു , അടുത്ത ബാല്കണി ലക്‌ഷ്യമിട്ട് . നമിതയുടെ നട as usual തുറന്നില്ല ,പിന്നെ അശ്വിനിയുടെ വാതില്‍ തട്ടി തുറന്നു അകത്തേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറി ബാല്കണിയില്‍ എത്തി . വലപിടിച്ച വേസ്റ്റ്ബാസ്കെറ്റ് ഒരു വശത്തേക്ക് തള്ളി മാറ്റി പരിശ്രമം പുനരാരംഭിച്ചു .

അഞ്ജനയുടെ ബാല്കണിയില്‍ നിന്നും അന്നമ്മയും വിധുവും നോക്കി നിന്നു . ഒരാറ് വയസുകാരിയുടെ ജിജ്ഞാസയോടെ ഹര്‍ഷയും അവിടെ എത്തി. ജനാല ഉന്തി തുറന്നു നമിതയും കാഴ്ചക്കാരിയായി . ഉന്തും തള്ളുമായി ബാല്കണിയില്‍ ആകെ ബഹളം . “കിണറ്റില്‍ വീണ കുട്ട്യേ പോലെ എന്‍റെ ഷാമ്പൂ ..” എന്ന് പറഞ്ഞു അഞ്ജന നെഞ്ചത്തടിച്ചു കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു . (അത് അവളുടെ സ്വന്തം ‘കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍ ’ ആണെന്ന് അവള്‍ മരന്നുപോയതവാം).

ഞാന്‍ എങ്ങോട്ടും ഇല്ലെന്ന മട്ടില്‍ കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍ വടിയോടു മല്ലടിച്ച് നിന്നു . പരിശ്രമം 2 , അശ്വിനി . നീണ്ട കാലും നീണ്ട കൈയും ഉള്ള അശ്വിനി പഠിച്ച പണി പതിനെട്ടും നോക്കിയിട്ടും ഉടുപ്പില്‍ കുമ്മയമായെന്നല്ലാതെ കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍ വഴങ്ങിയില്ല . പ്രതീക്ഷ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട അഞ്ജനയുടെ സാഹയത്തിനു അശ്വതി എത്തി . പരാജയം ഏതെന്നു അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഈ മിടുക്കിപെണ്‍കുട്ടികളോട് മത്സരിക്കാന്‍ വെറും 25 cm പോരെന്നു മനസിലാക്കിയവണം ,കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍ അവസാനം അനുസരിച്ച്. സണ്‍ഷേഡില്‍ നിന്നും നേരെ താഴേക്ക്‌ !

നിലം പതിച്ച കണ്‍ഡിഷ്ണര്‍നെ തന്റെ കൈകുമ്പിളില്‍ വാരിയെടുക്കാന്‍ അഞ്ജന വേഗം 3 നില ഓടിയിറങ്ങി . ഇത്ര നേരത്തെ ഗോള്‍ഫ് കളിയില്‍ ആദ്യത്തെ സ്ട്രൈക്ക് ലഭിച്ച അശ്വതിയെ ഏവരും അഭിനന്ദിച്ചു . കൈവിട്ടു പോയ മുതല് തിരിച്ചു കിട്ടിയ അഞ്ജനയെ എല്ലാരും ജയ് വിളിച്ചു . ഹോ! സമാധാനം , ഇനിയെങ്കിലും അവളൊന്നു കുളിക്കുമല്ലോ എന്ന ആശ്വാസമായിരുന്നു പിരിയുമ്പോള്‍ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് !!

ഒരു ആഫ്റ്റര്‍നൂണ്‍

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു മടുത്തു. എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നത് എന്നുപോലും അറിയാതെ എത്ര നേരം ചിന്തിക്കും? സമയം മുന്നു മണി ആകാറായി, ക്ലാസ് റൂം ഒഴിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഉച്ചയൂണിനു ശേഷം മടിച്ചു മടിച്ചാണ് ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയത് . ഇന്നലെയോളം തകര്‍ത്തു പണിയെടുത്തു. കണ്ണ് കഴക്കും വരെ പഠനപരിപടികളില്‍ മുഴുകി. തലവേദനിച്ചിട്ടും വായിക്കനുല്ലതെല്ലാം വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. ഉറക്കം കണ്ണില്‍ തട്ടി വിളിച്ചിട്ടും ഉണര്‍ന്നിരുന്നു പരമാവധി ജോലിയും തീര്‍ത്തു. രാത്രി എപ്പഴോ ഉറങ്ങി. ഇനി ഇന്ന് വിശ്രമമാണ്. നാളത്തേക്ക് കാര്യമായി ഒന്നും ഇല്ല . ഇന്നൊന്നു ഉറങ്ങണം. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സില്‍ ഇതേ ചിന്തയാണ്.

4.30വരെ ക്ലാസ്സുണ്ടെങ്കിലും , അധ്യപകരില്ലാതെ, കുത്തിവരച്ചിട്ട ക്ലാസ് റൂമിലെ ബോര്‍ഡ്‌ നോകി എത്ര നേരംവെറുതെ ഇരിക്കാനാകും ? കണ്മുന്നിലെ കറുത്ത കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഫ്ലാറ്റ് സ്ക്രീനില്‍് ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ എക്സ്പ്ലോറെര്‍ തുറന്നുവെച്ചു വിദ്യ അഭ്യസിക്കുന്നവരെ അങ്ങിങ്ങായി കാണാം. 100 ഇല്‍ 90 സൈട്സും ബ്ലോക്ക്ട് ആണ്, അതുകൊണ്ട് പഠിത്തം തന്നെ ആണ് അവരെ കംപ്യുട്ടര്‍ ആകര്‍ഷിക്കുന്നത് എന്ന് കരുതാം.

ചിലര്‍ വട്ടം കൂടിനിന്നു ഹോസ്റലിലേക്ക് തിരിക്കാനുള്ള ചര്‍ച്ചയിലാണ്. കസ്സെരകളില്‍ മുക്കാലും ഒഴിഞ്ഞുകിടകുന്നു. ബാക്ക് ബെഞ്ചിലെ പരന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനിനു മുകളിലൂടെ കാണുന്ന കാഴ്ച്ചകള്‍ കണ്ടു ചിന്ദകളില്‍മുഴുകി ഇരിക്കാന്‍ ആദ്യമൊക്കെ രസമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഷീണം മിഴികളെ തഴുകിയുറക്കുന്നു . 2 മിനിറ്റ് നിശബ്ദതകിട്ടിയാല്‍ അതൊരു താരാട്ട് പാട്ടൂപോലെ ഗുണം ചെയ്യും.

പ്രകാശം ജനാലവഴി അകത്തേക് എത്തിനോക്കുന്നു. വെള്ള കുമ്മായം പൂശിയ മതിലുകള്‍ വെളുത്തു ജ്വലികുന്നത്കാണുമ്പോള്‍ കണ്ണ് മഞ്ഞളിക്കുന്നു. ഇളം ചൂടും തണുപ്പും കലര്‍്ന്ന കാറ്റ് ഉറങ്ങാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. “വാ, ഹോസ്റ്റലില്‍ പോകാം. ഈവിടെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കുത്തിയിരിക്കുന്നെ? ഈ സമയം ഒന്ന് തലച്ചായിക്കാം” പറഞ്ഞത് എന്നോടല്ലെഗ്ഗിലും, പറഞ്ഞതില്‍ കാര്യമുണ്ട്. മണി മൂന്നേകാല്‍ ആകുന്നു. 3 .30 നു ഹോസ്റ്റലില്‍ എത്തിയാല്‍ 5 മണിക്ക് ചായ വരുന്നത് വരെ ഒരു സുഖശയനം പാസാക്കാം. ആശ്വാസത്തോടെ പാതി അടഞ്ഞ മിഴികള്‍ തിരുമ്മി കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ്‌ ചെയ്തു. വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന് സംശയിച്ചു, മടിച്ചു മടിച്ചു സീപീയൂവിനു പുറകെ മൊണിട്ടറും ഓഫ് ആയപ്പോള്‍, എഴുനേറ്റു പ്ലഗ്ഗ് ഓഫ്‌ ചെയ്തു. ബാഗ്‌ എടുത്തു തൊളതിട്ടു മുന്നോട്ടു നടക്കാന്‍ ഒരുങ്ങുമ്പോള്‍ അതാ വരുന്നൂ…. കലിയുഗത്തിലെ അവതാരമെന്ന പോലെ,… ക്ലാസ്എടുക്കാനുള്ള വരവാണ്… ഈ പതിനൊന്നാം മണിക്കുറില്‍!!

ബാലി വധം ആരംഭിക്കുകയായി . നിമിഷ നേരത്തെ ആശ്വാസത്തിന് വിട പറയേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ ഉള്ള വിമ്മിഷ്ടം! ക്ലാസ്സില്‍് പറയുന്നതൊന്നും തിരിയുനില്ല. വിഷയം ഔട്ട്‌ ഓഫ് കവറേജാണ്. ലോക കാര്യങ്ങള്‍ പഠിക്കുവനൊ മനസിലാക്കുവാനോ ഉള്ള മാനസിക അവസ്ഥയില്‍ ഉള്ളതല്ല. തലച്ചോറ് ലോ ബാറ്ററിയില്‍് ആണ്. കഷ്ടപ്പെട്ടെന്‍ഗിലും കണ്ണ് തുറന്നു പിടിച്ചു ചിന്തകളുടെ ലോകത്തേക് വീണ്ടും യാത്ര തിരിച്ചു.

Man Proposes...

-->

The twin brothers of mine, 10 years elder, sweet, smart, handsome, talented, intelligent and well occupied. One ended up in the IT field earning lakhs and the other as a bank manager counting money. They look very much alike, grew up together, studied in the same school - same class - same bench, played with the same bat and ball and even shared the same cycle. Yet they grew up to become two different individuals with opposite likes and dislikes. One knew exactly what he wanted and planned everything much in advance. The other was also hard-working but does not plan life ahead. For him things were just trial and error. Even in the case of love both of them showed their opinion. The banker waited for his love to find him one day, mean while he could plan out his future life. And the other fell in love for three times and believed it to be his true love every time till the last moment he decided to break up with his girlfriends. I sometimes wondered if it’s their respective jobs that moulded them into this character or if they accidently landed on them.

The time had come for them to make their choices. Marry a girl and settle down. Proposals that my relatives forwarded were flooding my house. The photographs of beautiful girls lay scattered in the drawing room, dining table, bed room and even the kitchen. The elderly would form groups among themselves and settle down in different parts of the house and analyse each proposals. I don’t know if they were actually trying to find a ‘good’ girl for my brothers as what mattered to the men the most was financial background and beauty for the women. Seldom do both match and it was almost never that they agreed on any one girl (or money/ beauty).

It reminded me of my mom and her sister shopping for sarees. Saris of different colour, style, price, quality and names would lie all around them as they discuss the value of each for hours before buying one of them. Usually, such decisions do not always survive. Even before reaching home, they often lose interest in the saree they have purchased and both of them won’t want it anymore.

Here too, making a decision was not easy as everyone held on to their opinion and in case if they want to settle on one girl, they would settle it on the ground that she is not fit for the family. Meanwhile, my brothers & I had fun passing comments on the rejected ones and making stories about them. I would sit and laugh along with them even though I was aware of the fact that quiet soon my photo will also be in the hands of some brothers and sisters who would treat it the same way.

This went on for days till one morning both my brothers announced that they have found out their life partners. It was a happy moment for the family, “Ghar ke 2 bade bêtone ladki doondliye hai. Shaadi keliye theyyar hojavo”. Little did we know what was to happen next. Who would have guessed that the twins who grew up to become two different individuals will once more become one in their choice? Yes, they both wanted the same girl and were not ready to compromise.

There was a chaos in the family. “ghar ke 2 bade bête shaadi karnewaale hai or woh bhi ek hi ladki ko? Kabhi nahi hosaktha”. One of them had to sacrifice, but whom? One pronounced that he has already planned his life with her and now there is no turning back while the other claimed that she is the only girl whom he would accept in his life. After much confusion the decision was made. Not among my brothers, but among the seniors in the family- that the decision shall be left to the girl. There was nothing much she had to do, both the boys look alike and earn similar salaries. All she had to do was to choose if she wanted to be Ms. IT professional or wife of Mr. Bank manager, simple. Whatever it was, I was happy for her. At least she has options to choose from and needn’t adjust to the one who choose her.

And finally the day came. Both the families met, the girl was called and asked what her decision was. The two grooms sat smiling hoping to impress the bride and praying that she make ‘the right choice’ “magar yeh tho... koyi na jane... ki uski manzil... thi kahaaa”. All of a sudden the girl started crying surprising the others in the house. No one knew what to do and the boys sat idle wondering what went wrong. Slowly she started to speak only to reveal that she is in love with some guy in her college and is even ready to elope with him and if someone tried to stop her she would hang herself. I was laughing deep within hearing all these. Thank God! Atlast she found the guts to tell it out.

Gradually everyone came into sense and moved close to the girl and comforted her and promised her that everything will be just fine. In the end both my brothers had to compromise. No one lose and the girl wins.

Till today it was MAN PROPOSES AND GOD DISPOSES but today it has become –

MAN PROPOSES AND GIRL DISPOSES.

For just one Moment.

Just one moment, I forgot everything
Vicinity vanished, there was nothing left.
& the sound around melted into sweet murmurs
Like someone singing a lullaby only for me.
Slowly into bliss, I felt as if I was floating away
And the sweet voice kept calling me closer and closer
Until it woke me up and I opened my eyes to the day light
Only to find my teacher in her full-fledged anger.

കൂട്ടിലെ കിളിയുടെ ആത്മഗതം

കണ്ണുചിമ്മി തുരന്നൊരായിരമ് തവണ
എങ്കിലും കാഴ്ച്ചകള്‍ എന്തിങ്ങനെ?
നടിഖ്‌അലും ഇലകളും ചുറ്റുപാടുമെല്ലാം
കൂട്ടിലകപ്പെട്ടെന്നപോലെ അങ്ങനെ
ചിന്തതന്‍ മൂകത മേഘമായ്
നിര്ഞ്ഞങ്ങു മേലെ മേലെ...
സൌന്ദര്യം നിരന്ജോരീഭൂമിയെ
ഇരുമ്പിന്റെ ചട്ടയില്‍ തലച്ചതെന്തിനായി
സൂര്യന്റെ വെളിച്ചം തഴുകുമ്പോള്‍ ഉണരുന്ന
പൂക്കളെയും, പറന്നകന്ന അമ്മയെ കാണാതെ
കരയുന്ന കുഞ്ഞിനെ രാന്ജ്ജുന്ന പരുന്തിനേയും
ഒരുമിചോരുകൂടില്‍ അടച്ചതെന്തിനായി...
ചിന്തതന്‍ സാഗരം അലയടിചിടാവേ
ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പാറിക്കളിച്ചെന് അരികിലെതീടുന്ന
സോതരെ കണ്ടുഞ്ഞാന്‍ ഒന്ന്
കുശലം ചോടിച്ചീടുകില്‍ , ഉത്തരം നല്‍കാതെ
പറന്നവര്‍ അകലുമ്പോള്‍, പിടയുന്നോരെന്‍മനം
കാണാന്‍ മൌനം മാത്രം ബാക്കിയായി...

thanks ma

Ma, thanks for my life's best insight.
i realize - what's perfect and complete
hardly is eternal.
except for the love we share.

മൈ ഡിയര്‍ മുത്തശന്‍

മുത്തശന്‍ എന്റെ മുത്തശന്‍
എന്നുടെ ആദ്യ കൂട്ടുകാരന്‍.
എന്നിലെ എന്നില്‍ വെളിച്ചം വീശി
നന്മകള്‍ നേരുന്ന എന്റെ ദൈവം.
കളിചിരിയും കഥകളുമായി
കൊഴിഞ്ഞുപോയ ബാല്യത്തിന്‍
നല്ലോരോര്‍മയി ഇന്നും എന്നില്‍
എന്റെ സ്വന്തം മുത്തശന്‍.